Bardzo wysokie są natomiast ich wymagania pokarmowe. Oznacza to, że pobierają one z gleby duże ilości składników pokarmowych. Ziemniaki, przy plonie wynoszącym 200 q bulw z ha, pobierają z gleby 140 kg N, 50 kg P2O5 i 240 kg K2O. Są to bardzo duże ilości składników pokarmowych, a w glebie brak takiego zapasu, dlatego brakującą ilość należy uzupełnić poprzez odpowiednie nawożenie. Najbardziej celowe jest połączenie nawożenia obornikiem z nawozami mineralnymi.

Obornik pod ziemniaki można stosować jesienią i wiosną. Jest on przykrywany orką na średnią głębokość. Przy dawce obornika wynoszącej 300 q/ha, średnie nawożenie mineralne winno orientacyjnie wynosić: 50-80 kg N, 54-70 kg P2O5 i 80-120 kg K2O na ha. Przy uprawie ziemniaków bez obornika, dawki nawozów mineralnych należy zwiększyć, w zależności od zasobności gleby, o około 25% i powinny one wynosić: 80-100 kg N, 70-90 kg P2O5 i 130-150 kg K2O na ha. Dla odmian pastewnych i przemysłowych - do 120 kg N na ha. Nawozy fosforowe i potasowe należy wysiewać pod orkę jesienną lub wiosenną, a w przypadku stosowania obornika pod te uprawy - łącznie z obornikiem.

Taki sposób wysiewu umożliwia równomierne umieszczenie składników pokarmowych w całej warstwie ornej i jest stosunkowo mało pracochłonny. Nawozy azotowe należy wysiewać wiosną. Nawozy te zaleca się stosować w całości przed sadzeniem ziemniaków pod kultywator lub bronę. Rodzaje nawozów azotowych Na glebach słabokwaśnych i obojętnych, średniowilgotnych, szczególnie przydatny do nawożenia ziemniaków jest siarczan amonowy 21% N lub 20,8% N produkcji Zakładów Azotowych w Tarnowie-Mościcach S.A. Zawarta w nim siarka (około 24%) poprawia jakość bulw ziemniaków. Natomiast na glebach o odczynie kwaśnym bardziej przydatny jest saletrzak 27 standard/makro. Zawiera on również wapń i magnez, którego niedobór występuje w środowisku kwaśnym.