Jęczmień ozimy jest ważnym zbożem paszowym. W naszych warunkach klimatyczno-glebowych daje prawie dwukrotnie wyższe plony niż jęczmień jary. Jednakże jest on bardziej wrażliwy na niesprzyjające warunki zimowe niż pszenica i żyto, wtedy często wymarza. Ma on nieco mniejsze wymagania glebowa od pszenicy, ale silnie reaguje na odczyn gleby. Najlepiej rozwija się na glebach obojętnych i słabo zasadowych o pH 6,5 do 7,5.

Jęczmień ozimy dobrze udaje się na lżejszych glebach, na bardzo dobrych i dobrych glebach żytnich o odczynie zbliżonym do obojętnego lub systematycznie wapnowanych. W sprzyjających warunkach klimatycznych, powinien on na tych glebach zastąpić żyto, gdyż daje od niego wyższy plon ziarna, o lepszej wartości paszowej. Jęczmienia ozimego nie należy uprawiać na słabych, zakwaszonych glebach lekkich, będących w niskiej kulłurze. Jęczmień ozimy ma okres rozwoju krótszy od innych zbóż ozimych. Krzewi się, podobnie jak żyto, jesienią. Silny rozwój systemu korzeniowego jesienią oraz szybki rozwój wiosenny sprawiają, że jęczmień ozimy dobrze wykorzystuje wiosenny zapas wilgoci w glebie, dlatego susze majowe są dla niego mało szkodliwe.

Gleba pod jęczmień ozimy winna być pulchna i dobrze odleżała przed siewem. Osiadanie się roli po wschodach powoduje rozrywanie korzonków i odsłanianie węzła krzewienia, co zwiększa straty powodowane przez wymarzanie.