Pszenica podobnie jak pozostałe zboża jare jest wytrzymała na przymrozki wiosenne. Bardzo rzadko spotyka się straty wywołane przemarzaniem. Bardzo duże natomiast są ich wymagania wodne. Związane jest to ze słabym rozwojem systemu korzeniowego, krótszym okresem wegetacji, a także faktem, że rośliny jare siane są w glebę częściowo przesuszoną przez przedsiewne uprawki wiosenne. Warunkiem udania się zbóż jarych jest także jak najwcześniejszy siew, gdy gleba nie jest jeszcze przesuszona.

Wymagania glebowe zbóż jarych związane są z rozwojem systemu korzeniowego, zdolnością korzeni do pobierania z gleby składników pokarmowych, wytrzymałością na suszę i wymagania co do odczynu gleby. Pszenica jara ma wysokie wymagania glebowe, co wynika ze słabo rozwiniętego systemu korzeniowego, to czyni ją mało odporną na suszę. Najbardziej odpowiednie są dla niej gleby zasobne w składniki pokarmowe o uregulowanych stosunkach wodnych, nie zakwaszone, o pH 6-7, systematycznie nawożone i wapnowane, nie zachwaszczone i nie zaperzone. Są to gleby zaliczone do klasy bonitacyjnej I-III. Możliwa jest także uprawa pszenicy jarej na glebach gliniasto-piaszczystych, będących w wysokiej kulturze (kompleksy IVa i IVb). Nieodpowiednie są natomiast gleby ekkie, piaszczyste, podmokłe i kwaśne.