Wapnowanie jest ważnym zabiegiem odkwaszającym glebę, podnoszącym jej żyzność i zwiększającym efektywność nawożenia mineralnego. Na zakwaszenie gleby szczególnie wrażliwe są: jęczmień jary i pszenica. Także owies dobrze przyjmuje wapnowanie gleb kwaśnych. Wśród roślin zbożowych owies ma największe wymagania w stosunku do magnezu (20-25 kg/ha MgO). Wapnowanie należy stosować regularnie, co 4 lata, w zmianowaniu stosując: na gleby cięższe - wapno palone, a na gleby lżejsze - wapniak mielony. Najkorzystniej stosować przemiennie mączkę dolomitową (do 25 q/ha) produkowaną w Zakładach Azotowych w Tarnowie-Mościcach S.A., będącą mieszaniną węglanów wapnia i magnezu o składzie: zawartość CaO minimum 29%, a zawartość MgO minimum 18,5%. Mączka dolomitowa, obok działania odkwaszającego, wzbogaca glebę w wapń i magnez. Przy uprawie pszenicy jarej i jęczmienia można też wapnować zbyt kwaśne gleby pod przedplon lub po jego zbiorze, przed podorywką. Wapnowanie i nawożenie magnezem są podstawowymi zabiegami w zmianowaniu obejmującym uprawę pszenicy i jęczmienia.