Nawożenie młodego sadu w uprawach amatorskich zależy od żyzności gleby i rodzaju roślin uprawianych w międzyrzędziach. Rośliny okopowe i warzywne, które mogą stanowić międzyplon w młodym sadzie, uprawia się zwykle na oborniku lub też stosuje się nawożenie mineralne. W takich warunkach młode drzewka znajdują w glebie dostateczną ilość składników pokarmowych potrzebnych do normalnego rozwoju. Jeżeli natomiast nawożenie stosowane pod międzyplony jest ograniczone lub jeśli sad rośnie na glebie ubogiej w składniki pokarmowe, wówczas konieczne jest stosowanie nawożenia uzupełniająco-mineralnego. W takim przypadku, w ciągu 3-4 lat po założeniu sadu, nawozi się każde drzewko oddzielnie, stosując w pierwszych dwóch latach tylko nawozy azotowe, natomiast w 3 i 4 roku - pełne nawożenie azotowo-fosforowo-potasowe.

Dawki nawozów mineralnych, zalecanych w sadach produkcyjnych zestawiono w tabeli poniżej. Nawozy mineralne należy rozsiewać w promieniu 1,5 razy przekraczającym średnicę korony drzewa.

W trakcie uprawy nawozy fosforowe i potasowe stosuje się jesienią lub wiosną, natomiast nawozy azotowe-wczesną wiosną.

Badania sadów jabłoniowych wykazały, że w Polsce najczęściej występują objawy niedostatku magnezu i boru. W celu usunięcia objawów niedoboru magnezu, należy wapnować gleby kwaśne, stosując wapno magnezowe. Najkorzystniej stosować mączkę dolomitową, będącą drobnozmieloną mieszaniną węglanów wapnia i magnezu o zawartości 29% CaO i 18,5% MgO, w ilości do 20 q/ha. Wymieniona dawka mączki, która jest produkowana w Zakładach Azotowych w Tarnowie-Mościcach S.A., zwiększy zasobność gleby w magnez na wiele lat. Do nawożenia azotowego można stosować saletrzak 27 standard/makro z borem. Nawóz ten, obok azotu, zawiera: 4% MgO, 6% CaO oraz 0,2% boru w postaci kwasu borowego, jest więc szczególnie przydatny do nawożenia sadów zarówno młodych, jak i owocujących.

W młodym sadzie przyrost korzeni w kierunku poziomym wynosi 50-60 cm w ciągu roku, zależnie od typu gleby. Na glebach lżejszych przyrost ten jest większy. W związku z tym, stosując nawozy pod każde drzewko oddzielnie, co roku należy zwiększać powierzchnię, na której wysiewa się nawozy. W sadach gęsto posadzonych system korzeniowy już po 3-4 latach przerasta cały teren i dlatego nawozy wysiewa się na całej powierzchni sadu.

Jeżeli w tym okresie uprawia się w międzyrzędziach inne rośliny, na przykład warzywa (w uprawach amatorskich), to należy dawki nawozów powiększyć dodatkowo o potrzeby nawozowe tych roślin. Przy nawożeniu sadów stosunek N:P₂O₅:K₂O powinien wynosić najczęściej 1:0,5:1-1,5, ale między roślinami sadowniczymi występują pewne różnice. Dla drzew owocowych, a szczególnie dla jabłoni i grusz, najważniejsze jest nawożenie azotowe i potasowe, gdyż - korzeniąc się głęboko - młode drzewa najczęściej znajdują w glebie dostateczną ilość fosforu.

Krytycznym okresem zapotrzebowania drzew owocujących na azot jest faza od kwietnia czerwcowego opadania zawiązków. W sadach owocujących 1/2 dawki nawozów azotowych stosuje się 1-3 tygodnie przed kwitnieniem a 1/2 w końcu maja do połowy czerwca.