Stanowisko w zmianowaniu i nawożenie Przedplonem dla buraków mogą być zboża ozime i jare, mieszanki roślin zbożowo-strączkowych oraz poplony ścierniskowe.

Buraki należą do roślin o stosunkowo dużych wymaganiach pokarmowych, które wzrastają wraz ze wzrostem plonów. Okres pobierania przez nie składników pokarmowych trwa stosunkowo długo. Dlatego też stosujemy zwykle nawożenie organiczne - przede wszystkim w formie obornika - uzupełnione nawozami mineralnymi. Jednakże, w wyjątkowych przypadkach, można również uprawiać buraki cukrowe bez obornika, zastępując go przyorywaniem nawozów zielonych lub słomy pozostawionej w polu i natryskanej roztworem mocznikowo-saletrzanym (RMS) dla przyspieszenia jej rozkładu w glebie. W tym przypadku należy zastosować zwiększone dawki nawozów mineralnych, aby uzupełnić brakujące ilości składników pokarmowych.

Przy wysokim plonowaniu, pobranie składników pokarmowych przez buraki ocenia się średnio: azotu - 200 kg/ha, fosforu - 70 kg/ha, potasu - 300 kg/ha, sodu - 140 kg/ha, wapnia - 30 kg/ha i magnezu - 70 kg/ha. Burak wykazuje duże potrzeby pokarmowe w stosunku do boru, pobierając z plonem do 300 g B na ha.

Azot wpływa na plon korzeni i liści, a także na zawartość cukru i łatwość jego ekstrakcji w procesie przerobu buraka. Fosfor przyspiesza rozwój siewek buraka, a w przeciętnych warunkach uprawy zwiększa plon korzeni o około 10%, podnosząc jednocześnie zawartość cukru. Potas reguluje tworzenie się i przemieszczanie węglowodanów. Istotnymi składnikami pokarmowymi są również dla buraka: sód, magnez, wapń oraz bor.