Siarka jest pierwiastkiem szeroko rozpowszechnionym w przyrodzie niezbędnym do życia roślin i zwierząt. Bierze udział w procesach życiowych wszystkich żywych organizmów decydując zarazem o ich prawidłowym funkcjonowaniu. W roślinie siarka uczestniczy w wielu procesach fizjologicznych.
- występuje w aminokwasach tj. cysteina, cystyna, metionina niezbędnych do syntezy białek,
- odgrywa podstawową rolę w procesie fotosyntezy,
- wiąże wolny azot atmosferyczny,
Niedostateczne odżywianie roślin siarką prowadzi do zmniejszenia produkcji białka, zahamowania wzrostu, a w ostatecznym rezultacie do zmniejszenia plonu nasion, ziarna i korzeni. Niedobór siarki obniża także zawartość cukrów prostych, tłuszczu oraz ze względu na zmniejszenie efektywności nawożenia azotem następuje nadmierne nagromadzenie azotanów w roślinach.
Źródłem siarki w glebach są :
- minerały zawarte w skałach macierzystych, takie jaki piryt oraz markazyt stanowiący odmianę pirytu, występujący w skałach osadowych.
- instalacje przemysłowe, które emitują tlenki siarki do atmosfery ( zakłady chemiczne produkujące kwas siarkowy i jego pochodne, elektrownie i elektrociepłownie bazujące na węglu kamiennym i brunatnym ).
- nawozy naturalne pochodzenia zwierzęcego i roślinnego.
Pod względem wymagań w stosunku do siarki rośliny możemy podzielić na trzy grupy.
- rośliny o bardzo dużym zapotrzebowaniu na siarkę 50 – 80 kgS/ha (rzepak, rzepa, kapusta, gorczyca, rzodkiew, cebula, czosnek),
- rośliny o dużym zapotrzebowaniu na siarkę 25 – 50 kgS/ha (lucerna, koniczyna),
- rośliny o niewielkim zapotrzebowaniu na azot 15 – 25 kgS/ha (trawy łąkowe, zboża, rośliny okopowe),
W ostatnich latach z uwagi na wprowadzone zaostrzenia dotyczące wielkości emisji siaki do otoczenia oraz zmniejszenia hodowli zwierząt w małych gospodarstwach rolnych daje się zauważyć deficyt siarki w glebach. Niedobór jest tym większy im gospodarstwo jest bardziej oddalone od większych miast. Jedyną możliwością jej uzupełnienia są nawozy mineralne.
W nawożeniu mineralnym stosuje się nawozy zawierające formę siarczanową SO42-, która może być bezpośrednio pobierana przez rośliny.
Nawożenie siarką powinno odbywać się przy określonym stosunku N-S oraz uwzględniać takie czynniki jak:
- aktualne badania gleby,
- zwróceniu uwagi na klasę bonitacyjną, oraz kategorię agronomiczną gleby (lekka, średnia, ciężka),
- średni plon z ha w kilku ostatnich latach,
- przedplon, oraz stosowanie pozostałych składników pokarmowych
Istotną sprawą jest również fakt, iż głębokiego niedoboru siarki w glebie nie da się uzupełnić w trakcie jednego sezonu. Dlatego należy wcześniej przystąpić do badań i szacowania ilości składników w glebie, aby przy znacznym deficycie składników nie narazić się na ogromne straty w plonie.